Extrusiemachine: hotspots voor functionele additieven voor kunststoffen: vlamvertragend, weerbestendig, geleidend, versterkend, slijtvast, antibacterieel, antihydrolyse.

Gemodificeerde kunststoffen
Het zijn kunststoffen die gemodificeerd zijn met harsen van gangbare kunststoffen (PE, PP, PVC, PS, ABS).PP/PE/PVC kunststof extrusielijnen technische kunststoffen (PA, PC, POM, PBT, PPO) door middel van vullen, mengen en andere verwerkingsmethoden om ze betere eigenschappen te geven, zoals brandvertragendheid, slagvastheid en gemakkelijke verwerkbaarheid.

Gemodificeerde kunststoffen
Door de nadelen van gewone kunststoffen, zoals een slechte hittebestendigheid, lage sterkte en taaiheid, en een zwakke slijtvastheid, te overwinnen, krijgen ze nieuwe eigenschappen zoals vlamvertragend, weerbestendig, antibacterieel, antistatisch, chemisch bestendig, geleidend, slijtvast en thermisch geleidend. Deze superieure, veelzijdige eigenschappen van gemodificeerde kunststoffen maken ze breed toepasbaar in huishoudelijke apparaten, auto's, communicatie, medische apparatuur, elektrische en elektronische apparatuur, spoorvervoer, precisie-instrumenten, bouwmaterialen, beveiliging, ruimtevaart en andere sectoren.

Plastic modificatiesnelheid
Het verwijst naar de totale productie van gemodificeerde kunststoffen als percentage van de totale productie van kunststoffen (inclusief gemodificeerde kunststoffen en ongemodificeerde hars) en is een belangrijke indicator voor het ontwikkelingsniveau van de kunststofindustrie in een land of regio.
Momenteel produceren Chinese industriële bedrijven van meer dan 20 miljoen ton gemodificeerd plastic per jaar, wat neerkomt op een modificatiegraad van ongeveer 22%. Hoewel dit verband houdt met de grote Chinese productie van basisharsen, is er, vergeleken met het wereldwijde modificatiepercentage van bijna 50%, nog veel ruimte voor verbetering.
Bij de modificatie van kunststoffen vormen functionele additieven de kernelementen voor het bereiken van harsmodificatie. Ze kunnen vaak het verschil maken tussen een klein, groot of klein product! De meest populaire en gangbare functionele additieven voor kunststoffen zijn momenteel vlamvertragers, verweringsmiddelen, geleiders, versterkers, slijtageverbeteraars, antibacteriële middelen, antihydrolysemiddelen, enzovoort.

Vlamvertragende
Het is de op één na grootste hoeveelheid kunststofadditieven, naast de conventionele vlamvertragende eigenschappen, voor toepassingen in verschillende scenario's en harsen, maar ook voor andere prestatie-eisen, zoals ultrahoge vlamvertragendheid, halogeenvrij, dunwandig, hoge CTI, hoge hittebestendigheid, lage temperatuurbestendigheid, hoge slagvastheid, neerslagbestendigheid, hoge transparantie, enz.


Verweringseffecten
Ze bevatten hoofdzakelijk antioxidanten en lichtstabilisatoren. Antioxidanten kunnen worden onderverdeeld in primaire en secundaire antioxidanten; lichtstabilisatoren kunnen mechanisch worden onderverdeeld in: vrije radicalenvangers (voornamelijk sterisch gehinderde amine-lichtstabilisatoren, HALS), ultravioletabsorbers (UVA) en lichtafschermingsmiddelen. Er zijn echter ook aandachtspunten bij het gebruik ervan. Zo zijn sommige antioxidanten niet bestand tegen hoge temperaturen en kunnen sterisch gehinderde amine-lichtstabilisatoren, HALS, leiden tot degradatie van het fotovoltaïsche systeem (PC).


Geleidende middelen
Het zijn belangrijke additieven voor het verkrijgen van antistatische of geleidende kunststoffen, voornamelijk koolstofmaterialen, metaalvezels, geleidende polymeren, enz. Momenteel worden het meest geleidende koolstofzwart, grafeen, koolstofnanobuisjes en andere koolstofmaterialen toegevoegd. De oppervlakteweerstand van kunststoffen ligt doorgaans tussen de 10¹² en 10¹⁶ ohm/sq, terwijl antistatische kunststoffen een waarde tussen de 10⁶ en 10⁹ ohm/sq vereisen en geleidende kunststoffen een oppervlakteweerstand van 10⁵ of minder. Dit vereist een grote hoeveelheid toegevoegde geleidende stoffen en een zeer goede dispersietechnologie.


Bij de praktische toepassing van additieven stuit men echter vaak op diverse problemen. Ten eerste kunnen de eigenschappen, ongeacht de toegevoegde hoeveelheid, niet aan de gewenste waarde voldoen. Een voorbeeld hiervan is PMMA, een dunwandig, transparant vlamvertragend materiaal dat al lange tijd een probleem vormt in de industrie. Ten tweede kunnen additieven weliswaar de eigenschappen van een bepaald aspect verbeteren, maar tegelijkertijd een aanzienlijke achteruitgang van andere eigenschappen veroorzaken, wat leidt tot verlies van praktische waarde. Zo kan de impact en andere eigenschappen van conventioneel geleidend roet aanzienlijk afnemen. Daarnaast is het belangrijk om synergie te bereiken tussen de toevoeging van additieven en tegelijkertijd de kosten te verlagen.