Elk middel heeft zo zijn eigen voordelen! Weet jij het verschil tussen een koppelingsmiddel, een verknopingsmiddel en een compatibilisator?

Het verschil tussen een koppelingsmiddel en een verknopingsmiddel:

Verknopingsmiddelen verwijzen over het algemeen naar een klasse chemicaliën die deelnemen aan de verknopingsreactie van harsen om actieve functionele groepen in de hars met elkaar te verbinden en zo een netwerkstructuur te vormen. Het verknopingsmiddel kan voornamelijk de viscositeit en elasticiteit van de werkvloeistof verbeteren. Tegelijkertijd moet het, afhankelijk van de geologische kenmerken van het reservoir, ook bepaalde temperatuur- en zoutbestendigheidseigenschappen bezitten. Daarnaast worden er soms additieven toegevoegd om de algehele prestaties van de werkvloeistof te verbeteren.

Koppelmiddelen verwijzen over het algemeen naar kleine moleculaire chemicaliën die drie of meer hydrolyseerbare koolstoffunctionele groepen bevatten. Het gebruik van een kleine hoeveelheid kan de bekende hechting van organische en anorganische materialen verbeteren, dankzij de reactiviteit van de hydrolyseerbare groepen en koolstof. De groep kan zich hechten aan het oppervlak van elk organisch materiaal, dat wil zeggen dat het een brug kan vormen tussen de hars en het grensvlak, waardoor de hechting van coatings en lijmen toeneemt en er minder nodig is.

Het verschil tussen de twee is niet erg groot. Een koppelingsmiddel is een klasse stoffen met twee functionele groepen met verschillende eigenschappen. Sommige functionele groepen in hun moleculen kunnen reageren met geadsorbeerd water of hydroxylgroepen op het oppervlak van anorganische stoffen, terwijl andere functionele groepen kunnen reageren met organische moleculen om bindingen of koppelingen te vormen. Er is weinig verschil tussen verknopingsmiddelen en brugvormende middelen; beide kunnen lineaire moleculen met elkaar verbinden tot een netwerkstructuur.

Verknopingsmiddelen worden voornamelijk gebruikt inpolymere materialenOmdat de moleculaire structuur van polymere materialen op een lange lijn lijkt, is de sterkte laag, breekt het materiaal gemakkelijk en ontbreekt de elasticiteit. De functie van het verknopingsmiddel is lineair. Er worden chemische bindingen gevormd tussen de moleculen, waardoor de lineaire moleculen met elkaar verbonden raken en een netwerkstructuur vormen. Dit verbetert de sterkte en elasticiteit van het rubber. Het verknopingsmiddel dat in rubber wordt gebruikt, is voornamelijk zwavel, waaraan een versneller wordt toegevoegd.

Het verschil tussen een koppelingsmiddel en een compatibilisator:

In zekere zin zijn het beide oppervlakteactieve stoffen met verschillende toepassingen.

1. Koppelmiddelen worden hoofdzakelijk gebruikt tussen anorganische en organische stoffen. De belangrijkste functie is het verbeteren van de compatibiliteit tussen de vulstof en de moleculaire keten van de hars, en het zorgen voor een hoge dispersie van de vulstof in de hars. Voorbeelden van koppelmiddelen zijn silaan en titanaat.

2. De compatibilisator wordt gebruikt om de compatibiliteit tussen de gemengde polymeren te verbeteren, dat wil zeggen de compatibiliteit tussen twee verschillende harsen in de polymeerlegering. Dit betreft meestal polyolefinen geënt met maleïnezuuranhydride, geproduceerd door reactieve extrusie. GMA en andere reactieve entingen, evenals synthetische polaire polymeren, worden ook gebruikt.

Effectieve werkingsduur van het koppelingsmiddel:

De omgevingsomstandigheden waarin het koppelingsmiddel wordt gebruikt, zoals luchtvochtigheid, opslagtijd, samenstelling van de inkt en coating en pH-waarde, spelen een rol. De meeste titanaten en silanen zijn zwak alkalisch en ontleden door hydrofiliteit tot alcoholen. Hun werking is minder effectief tijdens natte en regenachtige seizoenen in het zuiden, en het duurt langer om ze in het noorden te drogen. Het is ook belangrijk om te controleren of het sproeioppervlak zwak zuur of zuur is. Er zijn doorgaans drie series: KH (silaan), A (titanaat) en N (azo). Deze reageren met water, alcohol, ether, ammoniak, amine en zuur en verliezen hun koppelingsvermogen na reactie. Bij langdurige opslag moet zuurstof worden vermeden en moet regelmatig worden gecontroleerd.